17 Ağustos sabahın ilk ışıklarıyla aydınlanıyordu İzmit'in dar sokakları. Feryatlar hala dinmiyor ama yavaş yavaş da olsa toz bulutları terk etmeye başlıyordu İzmit'in gri gökyüzünü..
Gözlerini açtığında yanında sadece mahalleden bir kaç komşusunu görmüştü. Hepsi başına toplanmış yardım etmeye çalışıyorlardı. "Anne" dedi henüz 9 yaşındaki küçük çocuk. "Annem nerede?".. Daha sonra yıkılan evlerini gördü.
Susmuştu çaresiz komşuları da aynı küçük çocuk gibi. Verebilecekleri bir cevapları yoktu. O an anladı olanları küçük çocuk. Kalkamadı yattığı soğuk betonun üzerinden. Dikti gözlerini semaya ve bir damla yaş aktı gözlerinden.
Artık bayram sabahlarında elini öpebileceği bir annesi yoktu. Okuldan döndüğünde onu karşılayacak, mezuniyet töreninde yanında olacak, düğününde elini öpeceği bir annesi yoktu artık. Belki de henüz bunların farkında değildi yaşı gereği. Ama ileride bir gün mutlaka hissedecekti eksikliğini.
Annelerimizin değerini onları kaybettikten sonra değil de kaybetmeden anlayalım. Onları kırmayalım, üzmeyelim. Bizleri her ne olursa olsun karşılıksız sevebilecek ve her zaman bizleri düşünecek tek varlık annemizdir. Bizlerin bu günlere gelmesinde emeği geçen tüm annelerimizin ellerinden öpüyoruz.
Anneler gününüz kutlu olsun..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder